Μόνο Σουρεάλ!

       Όταν η ''τέχνη'' συνάντα την υποκουλτούρα (και αντίστροφα)!!!!

8 μέρες

Δανειζόμενη, και σε προηγούμενη ανάρτηση κάποια μισόλογα του Samuel Beckett, ένα χαρακτηριστικό είναι η ανικανότητα του ὁμιλεῖν, ή μάλλον καλύτερα του  ἐστί σαφής . Ευτυχώς, έχουν βρέθει « κηδεμόνες » να υποβαστάζουν την « αναπηρία » αυτή.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο αστείο απ' τη δυστυχία.

Ναι, στη ζωή μου, αφού πρέπει να τη λέω έτσι, υπήρχαν τρία πράγματα, η ανικανότητα να μιλήσω, η ανικανότητα να σωπάσω, και η μοναξιά, μ' αυτά έπρεπε να τα βγάλω πέρα.

Πώς να πω τι απομένει; Είναι όμως το τέλος. Ή μήπως ήταν όνειρο, μπας και ονειρεύομαι; Όχι, όχι, τίποτα απ' όλ' αυτά, άλλωστε και το όνειρο τι είναι, ένα τίποτα, και το χειρότερο, με σημασία.
                                                                                                                                            Samuel Beckett Το Ηρεμιστικό (1946) 


Στο θέατρο του παραλόγου πλέκεται το δραματικό με το κωμικό.
Kωμικοτραγικό.
Το θέμα, λοιπόν, βρίσκεται στο όχι αν ο θεατής αντέξει τον εκάστοτε ήρωα, αλλά αν ο εκάστοτε ήρωας αντέξει τον ίδιο του ρόλο, την ίδια του την ύπαρξη.
Η εμπλοκή αυτή λοιπόν προκαλεί μια σπουδαία αναστάτωση.
Τόσο σπουδαία που τα λόγια ή οι περιγραφές δεν χωρούν σε ένα τέτοιο σχήμα.
Τι και αν είναι η αναμονή για κάτι ή κάποιον που δεν εμφανίζεται ποτέ, τι και ειναι η ταφή μέχρι το λαιμό με άτακτες επισκέψεις.
Αδιέξοδο.

 

Die Möwen

  Es ist es, dass ich auf dich wartete...,
 aber du kamst nie mal zu mir!

Μύρισε φεγγαράδα καλοκαιρινή.......... στην αιθαλομίχλη

Εγώ δεν είμαι από δω.
 Δεν είμαι από αυτή τη γη όπου γεννήθηκα και στη ζωή μαθαίνεις, μαθαίνει αυτός που θέλει να μάθει ότι, ότι κανένας δεν είναι από κει που γεννήθηκε, κει που τον μεγάλωσαν.
Ότι κανένας δεν είναι από πουθενά.
Μερικοί προσπαθούν να συντηρήσουν τις αυταπάτες και δημιουργούν νοσταλγίες, ιδιοκτησίες, ύμνους και σημαίες.
Ανήκουμε όλοι στους τόπους πού δεν γνωρίσαμε.
Αν υπάρχει νοσταλγία είναι για τα πράγματα που ποτέ δεν είδαμε, για τις γυναίκες που μαζί τους δεν κοιμηθήκαμε κι ούτε ονειρευτήκαμε
και για τους φίλους που δεν αποκτήσαμε ακόμα,
τα βιβλία που δεν διαβάσαμε, τα φαγητά που αχνίζουν στη χύτρα
 κι ακόμα δεν τα δοκιμάσαμε.
Αυτή είναι η αληθινή νοσταλγία, η μοναδική.
P. I. Taibo ll

Καλό κατευόδιο

https://www.youtube.com/watch?v=x4t8Qt4dfTs